Ιρλανδία, Ελλάδα, Ευρώ που πάμε

Από την εφημερίδα The Toronto Star - http://www.thestar.com/ και το φύλο:

http://www.thestar.com/news/canada/article/897416--walkom-why-the-irish-debt-crisis-matters-to-us

μεταφράζω το παραπάνω άρθρο:

Του: Thomas Walkom

Η Ιρλανδική κρίση του χρέους δεν είναι ούτε εξωτικό ούτε πολύ μακριά από εμάς (εννοεί Καναδά). Ο υπουργός Οικονομικών Jim Flaherty (του Καναδά) λέει ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί εδώ, αλλά δεν είναι αυτό που έχει σημασία. Το θέμα είναι ότι σε αυτόν τον κόσμο, το τι θα συμβεί οπουδήποτε έχει σημασία παντού.

Τα προβλήματα της Ιρλανδίας είναι σημαντικά τόσο για το τι προμηνύουν όσο και για ότι δείχνουν.

Αυτό που προμηνύουν είναι σοβαρά προβλήματα για το νούμερο δύο νόμισμα του πλανήτη, το Ευρώ. Αυτό που δείχνουν είναι το πόσο λίγη φαντασία έχει ο κόσμος όταν βρίσκεται αντιμέτωπος με τα τεράστια προβλήματα, από τη μεγαλύτερη οικονομική ύφεση από το 1930.

Οιωνοί πρώτα.

Ακόμη περισσότερο και από την Ελλάδα, η Ιρλανδία ξεσκέπασε τις αντιφάσεις της παγκόσμιας συναίνεσης της ελεύθερης αγοράς.

Η Ελλάδα ήταν μία διαβόητη οικονομική προβληματική υπόθεση πριν βρεθούν σε μπελάδες νωρίτερα φέτος. Όμως, η Ιρλανδία, η λεγόμενη Κελτικός Τίγρης, ήταν παιδί δείγμα της παγκοσμιοποίησης.

Εκανε ότι έπρεπε για να: να μειώσει τους φόρους, ενθάρρυνε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας και επέτρεψε στις τράπεζες να δρουν με απόλυτη ελευθερία.

Ηταν ενθουσιώδης υποστηρικτής του Ευρώ, το κοινό νόμισμα που χρησιμοποιείται από 16 μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ιρλανδία ήταν ευτυχής να παραιτηθεί από τον έλεγχο της νομισματικής της πολιτικής (και συνεπώς, τόσο τα επιτόκια της και συναλλαγματικές ισοτιμίες) προς την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Για ένα χρονικό διάστημα, η χώρα ευημερούσε. Οι θέσεις εργασία ήταν άφθονες.

Ωστόσο, όταν το 2008 έφτασε η κατάρρευση, έγινε σαφές ότι αυτή η ευημερία ήταν απατηλή. Οι τράπεζες της Ιρλανδίας είχαν χρηματοδοτήσει έναν τεράστιο οικοδομικό οργασμό. Όταν έγινε η οικονομική κατάρρευση, τότε χρεωκόπησαν οι τράπεζες και έτσι έκανε και η Ιρλανδία.

Τώρα η κυβέρνηση της χώρας δεν μπορεί να σταματήσει τις τράπεζές της, να παραμείνει στο Ευρώ - και να βοηθήσει την οικονομία της να επιπλεύσει - χωρίς ένα πακέτο διάσωσης αξίας δεκάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Αυτή την εβδομάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και Διεθνές Νομισματικό Ταμείο συμφώνησε να παρέχει ακριβώς αυτό.

Παρόλα αυτά, εξακολουθούν να μην εντυπωσιάζουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές. Η Standard & Poors απάντησε με υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ιρλανδίας. Νευρικοί χρηματοδότες εξακολουθούν να αρνούνται να δανείσουν χρήματα στην Ιρλανδία αν δεν πληρώνει ένα σημαντικό επιτόκιο.

Οι αγορές επίσης βάζουν στοίχημα ότι οι δύο άλλες χώρες του Ευρώ, η Ισπανία και η Πορτογαλία, θα βγουν έξω από το κοινό νόμισμα, θα κηρύξουν πτώχευση ή και τα δύο.

Όλα αυτά βάζουν το ίδιο το Ευρώ σε κίνδυνο. Πιο πλούσια κράτη όπως η Γερμανία, δεν βλέπουν γιατί θα πρέπει ασταμάτητα να βοηθάνε τους φτωχότερους γείτονές τους μόνο και μόνο για να τους κρατήσει στο Ευρώ.

Αντιθέτως, οι φτωχότερες ευρωπαϊκές χώρες έχουν φτάσει στο σημείο όπου το πολιτικό κόστος της διαρκούς της ανεργίας που το κοινό νόμισμα ζητά δεν αξίζει το κόπο πλέον.

Τι θα συνέβαινε εάν το Ευρώ κατέρρεε δεν είναι ακριβώς σαφές. Αλλά ότι και να συμβεί δεν θα βοηθήσει την παγκόσμια οικονομία και τις εμπορικές συναλλαγές από τις οποίες εξαρτάται ο Καναδάς.

Ωστόσο, ίσως το πιο οδυνηρό στοιχείο της Ιρλανδικής κρίσης είναι η αίσθηση του deja vu (το είδαμε και πριν) που δημιουργεί.

Στη δεκαετία του '30, τα έθνη που αντιμετώπιζαν τους θυμωμένους κατόχους ομολόγων έκαναν ακριβώς ως η  κυβέρνηση της Ιρλανδίας έχει κάνει τώρα - αύξησαν τους φόρους και μείωσαν τα έξοδα, σε μια προσπάθεια να πείσουν τις χρηματοπιστωτικές αγορές για την δημοσιονομική τους ευθύτητα.

Η Ιρλανδία μειώνει, ακόμη και τον ελάχιστο μισθό.

Όπως στη δεκαετία του 1930, η Ιρλανδική κυβέρνηση απεικονίζει τις ενέργειές της ως αναπόφευκτες.

Όπως και κατά τη δεκαετία του '30, η μείωση της - πιέζοντας ακόμα περισσότερο την αγοραστική δύναμη από την οικονομία - θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Και, όπως στο '30, οι κυβερνήσεις στην Ιρλανδία και αλλού, τελικά θα διαπιστώσουν ότι οι ψηφοφόροι τους μπορούν να υπομένουν μόνο μέχρι ένα σημείο.

Η μεγάλη οικονομική κρίση ενίσχυσε τις τύχες του ευρωπαϊκού φασισμού. Δεν ξέρουμε ακόμη που η πολιτική αυτής της ύφεσης θα μας πάει.

Εκτός εάν οι δημοκρατικές κυβερνήσεις δείξουν κάποια φαντασία, το μέλλον δεν φαίνεται πολύ καλό. Πορτογάλοι εργαζόμενοι οργάνωσαν την μεγαλύτερη ημερήσια απεργία τους στα 22 χρόνια, την Τετάρτη για να διαμαρτυρηθούν για τα σχέδια λιτότητας της κυβέρνησης. Περισσότερα προβλήματα είναι στον ορίζοντα.

Στήλη Thomas Walkom φαίνεται Τετάρτη και Σάββατο

http://www.thestar.com/