Ενα γράμμα ανώνυμου για όλους τους Ελληνες και Ελληνίδες.

Σήμερα έλαβα σε ένα εμέϊλ το παρακάτω γράμμα απελπισίας με τίτλο "Ναι, θα έφευγα" που εκφράζει μια άποψη του σημερινού μας προβλήματος και δείχνει, αλίμονο ξεκάθαρα, πιο είναι το πρόβλημα με όλους εμάς του Ελληνες, με τις συνήθειες μας, τους τρόπους μας, τις αναμονές μας και βάλε. Υπήρχε κάποιο όνομα στο γράμμα, αλλά δεν έχει σημασία, απλά θέλω να κάνω κάποια έκκληση από εδώ, αν κάποιος/α ξέρει το συντάκτη ας τον παρακαλέσει να έρθει σε επαφή μαζί μου χρησιμοποιώντας τον σύνδεσμο http://www.helcan.com/contact-us/ Εχουμε πάρα πολλά να πούμε και ίσως να κάνουμε.

Ναι, θα έφευγα...

Όχι επειδή υπάρχει κρίση. Όχι επειδή οι δουλειές είναι δύσκολες. Όχι επειδή με ζορίζει το δάνειο. Αλλά επειδή ζω σε μια χώρα που οι συμπατριώτες μου μάλλον δεν την αγαπούν τελικά, μιας και αγάπη χωρίς σεβασμό δεν υπάρχει. Δεν μιλώ για τους φοροφυγάδες, τους επαγγελματίες συνδικαλιστές, τα πάσης φύσεως λαμόγια. Μιλώ για μια πολύ μεγαλύτερη, φοβάμαι, μάζα.

Που κοιτάζει αποκλειστικά και μόνο την πάρτη της, τον παρά της, τον κύκλο της, το σπίτι της, αδιαφορώντας παντελώς για ό τι κοινό. Που δεν τηρεί κανέναν κανόνα - ούτε καν τους στοιχειώδεις της καλής συμπεριφοράς - και δεν έχει και κανέναν σκοπό να τους τηρήσει ποτέ. Που περιμένει πάντα από κάποιον άλλον, κάποιον αόριστο τρίτο - συνήθως αυτός λέγεται κράτος όταν δεν λέγεται μαλάκας - να κάνει τα πάντα για λογαριασμό του: απ' το να του βρει δουλειά μέχρι να του καθαρίσει τα σκαλιά όταν χιονίσει.

Είναι κακόγουστος, κακότροπος και κακόπιστος. Δεν λέει καλημέρα, παρακαλώ κι ευχαριστώ. Πετάει το σκουπίδι του στον δρόμο. Καπνίζει στο εστιατόριο γιατί έτσι γουστάρει. Αγνοεί επιδεικτικά την ουρά στα τυριά κι αν του το υπενθυμίσει κανείς ενοχλείται μεγαλοφώνως. Βγάζει τον σκύλο βόλτα - αν τον βγάλει - και δεν διανοείται να μαζέψει τα κουραδάκια του.

Το μπαλκόνι του είναι η αποθήκη του και στα παλιά του τα παπούτσια αν εσύ πίνεις καφέ με θέα τη σκεβρωμένη σιδερένια ντουλάπα και δυο σφουγγαρίστρες.

Κτίζει τριόροφο και σε κάθε βεράντα βάζει άλλα κάγκελα - λες και τα πήρε ρετάλια από καλάθι. Ακούει πως κάτι καλό έγινε κι αντί να χαρεί, ψάχνει να βρει τον λάκκο στη φάβα.
Δεν τον θέλω πια στην καθημερινότητά μου. Έχει καταστρέψει την πατρίδα μου. Είναι μίζερος και κινδυνεύω να με πάρει μπάλα η μιζέρια του.
 
Ναι, λοιπόν. Αν ήμουν δεκαοκτώ, εικοσιοκτώ, τριανταοκτώ, θα ήμουν κολλημένη σ' ένα PC και θα έψαχνα τα job opportunities ανά τον κόσμο. Θα έφευγα όχι για μια καλύτερη δουλειά, όχι για περισσότερα λεφτά, αλλά για να ξαναβρώ την ποιότητα της καθημερινότητάς μου. Τις αξίες της οργανωμένης κοινωνίας που θα ήθελα να μάθουν τα παιδιά μου - της συλλογικής εργασίας, της κοινωνικής προσφοράς, του εθελοντισμού. Τη χαρά του να κυκλοφορώ ελεύθερα στο δρόμο, να παίρνω το λεωφορείο όποτε θέλω και να μου λέει καλημέρα η ταμίας στο σουπερμάρκετ. Κι ας ήταν γκρίζος ο ουρανός κι ας μην είχε θάλασσα.
Το τίμημα που πληρώνουμε γι' αυτόν τον γαλανό ουρανό είναι τεράστιο. Δεν είμαι ούτε δεκαοκτώ, ούτε εικοσιοκτώ, ούτε τριανταοκτώ. Αλλά κοιτάζω πού και πού, λάγνα, τις αγγελίες στο guardianjobs και δεν δυσκολεύομαι καθόλου να με δω να φεύγω

....................................................................................................

Είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα παρεξηγηθούν με τα παραπάνω γραφόμενα, γιατί προτειμούν να βάζουν το κεφάλι στην άμμο σαν την στρουθοκάμηλο. Βάλτε ένα καλό ούζο, ανοίξτε και την αρχική σελίδα εδώ και ακούστε την Βέμβο και σκεφτήτε τα ξανά. Υπάρχει πολύ αλήθεια στα παραπάνω, λυπάμαι που το λέω. Δεν φταίει κατά βάθος ο μέσος Ελληνας ή Ελληνίδα.

Ακόμη δεν έχουμε ξεπεράσει τις συνεχείς κατοχές (φράγγοι, τούρκοι, γερμανοί, εμφύλιος) και το αποτέλεσμα είναι η σημερινή παιδεία μας (τα σχολειά μας) να προχωρούν με δεκανίκια.
Εγώ και η οικογένεια μου ζούμε στον Καναδά από τις μαύρες μέρες του 1967. Οταν ήρθαμε εδώ ο γιος μας ήταν μόλις 7 χρονών και αμέσως βρέθηκε μαθητής της δεύτερης δημοτικού στο εδώ Αγγλικό σχολειό. Σε λίγους μήνες ήταν από τους καλλίτερους μαθητές, ακόμη και στα Αγγλικά. Μια μέρα είχαμε πάει στο διπλανό μας πάρκο και η μητέρα του είχε πάρει ένα σακουλάκι με φιστίκια Αιγίνης τα οποία σιγά σιγά τα έτρωγε ο γιος μας. Ξαφνικά η μητέρα του παρατήρησε ότι έβαζε τις φλούδες στις τσέπες του παλτού του. Τι κάνεις εκεί του λέει, γιατί βάζεις τις φλούδες στις τσέπες σου; Μα της λέει η δασκάλα μας είπε να πετάμε τα σκουπίδια στους χώρους που είναι για σκουπίδια. Τον αγκαλιάσαμε και τον συγχαρήκαμε και του δείξαμε τον σκουπιδοτενεκέ λίγο παρακάτω. Στην Ελλάδα λίγο πριν θα μας θεωρούσαν για τρελούς.