Ελπίδες που σβήνουν ...

Ακουσα σήμερα στα νέα, για κάποια  παλιά αλληλογραφία  του Αμερικανού Πρέσβη Μακλόσκι με τον στον τότε υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, Αλεξάντερ Χέϊγκ, στην οποία υπάρχουν εκφράσεις προσβλητικές και απαράδεκτες για τους Ελληνες δημοσιογράφους.

Επειδή υπήρχε και μαι λέξη που δυστυχώς δεν την ήξερα είπα να το ψάξω στο διαδίκτυο. Εψαξα λοιπόν για την λέξη  "αργυρώνητος"  που σημαίνει  "κάποιος που τα παίρνει" ή και “φαταούλας”, στα αγγλικά  "venal" που προέρχεται από το λατινικό "venum" δηλαδή δηλητήριο. Ετσι έπεσα και στο άρθρο που περιέχει όλο το περιεχόμενο της αλληλογραφίας και πως βρέθηκε. Θα βρείτε το άρθρο στο http://www.greeknewsonline.com/?p=14175 διαβάστε το αξίζει τον κόπο, δεν αναφέρετε μόνο στους δημοσιογράφους, λίγο ή πολύ αφορά όλους τους Ελληνες.

Ελπίζω να μην αγανακτήσετε με του "φίλους μας" τους αμερικάνους, σε πολλά σημεία έχουν δίκιο.

Εχω γεννηθεί στα ξένα (στην Αίγυπτο) και έχω ζήσει στην Ελλάδα μόνο 12 με 15 χρόνια σε διαστήματα.  Εκεί στην Αίγυπτο έτυχε να έχω μια εμπειρία που δεν θα ξεχάσω ποτέ: Κάποιος γνωστός μου έστειλε σαν δώρο από την Αγγλία ένα μικρό ραδιόφωνο, το οποίο παρέλαβα στο σπίτι μου. Λίγες μέρες μετά έλαβα ένα γράμμα ότι πρέπει να πληρώσω ένα μεγάλο ποσό για φόρο. Το ποσό ήταν μεγαλύτερο από την αξία του ραδιοφώνου και έτσι το πήρα υπό μάλης και πήγα στο τελωνείο για να το επιστρέψω. Μετά που εξήγησα την περίπτωση στον υπάλληλο εκεί, μου χαμογέλασε και μου λέει: Μην ανησυχείς, θα σου στείλουν και μερικά ακόμη γράμματα, απλά αγνόησέ τα και θα σταματήσουν. Χάρηκα χαρά μεγάλη και με όση μπορούσα διακριτικότητα, πήγα να δώσω στον υπάλληλο ένα μικρό χρηματικό δωράκι. Το αρνήθηκε με επιμονή και με πολύ χαμόγελο. Σε λίγους μήνες πήρα των ομματιών μου για την μητέρα Πατρίδα και σε λίγες βδομάδες ξεκίνησα δουλειά σε μια μεγάλη Ελληνική παραγωγική εταιρία (Ναι υπήρχαν τέτοιες εταιρίες τότε). Εκεί μια από τις υπευθυνότητες μου, ήταν να αποφασίζω για κάποια εξαρτήματα που θα χρησιμοποιούνταν στα προϊόντα της παραγωγής μας. Ετσι γνωρίστηκα με έναν πολύ συμπαθή αντιπρόσωπο, ο οποίος σε κάποια φάση μου έκανε πρόταση να μοιραστεί την νόμιμη προμήθεια του μαζί μου. Θυμήθηκα τον Αιγύπτιο και πολύ ευγενικά αρνήθηκα και δεν το μετανιώνω.

Κάποια χρόνια πέρασαν, ήρθε η δικτατορία και βρέθηκα στον Καναδά όπου ζω βασικά μέχρι και τώρα. Το μεράκι της επιστροφής στα Πάτρια εδάφη μου έγινε εδώ μαρτύριο. Με αποτέλεσμα να κάνω κάπου 5 βασικές απόπειρες επιστροφής με μεγάλο κόστος, ψυχικό αλλά και υλικό. Αυτό κράτησε κοντά σε μια δεκαετία σε διακεκομμένα διαστήματα. Σε αυτό το διάστημα τα μάτια μου είδαν τέρατα και σημεία. Οι δωροδοκίες, οι απάτες, παράνομες προμήθειες και ότι άλλο μπορεί κανείς να φανταστεί ήταν ο κανόνας και όχι η εξαίρεση.  

Δεν είναι δυνατόν να υπάρχει ούτε ένας Ελληνας ηλικίας από το 20 μέχρι τα 80, που να μην έχει συμμετάσχει ή να ξέρει από πρώτο χέρι περισσότερο από μία ιστορία παράνομου χρηματισμού. Η κατάσταση έχει γίνει επιδημία. Από τον γιατρό που δεν σου δίνει απόδειξη, την πληρωμή που ζητά κάποιος δημόσιος υπάλληλος για να σου κάνει μια εξυπηρέτηση που την δικαιούσαι δωρεάν, ή κάποιος για να μεσολαβήσει αυτός/η και η παρέα τους να πάρεις μια καλή  εργολαβία (η προμήθεια έφτασε μέχρι και το 80%).

Ετσι κάποια μέρα, παρ, όλο που οι εργασίες που βρήκα ήταν αξιόλογες, τελικά δεν άντεξα και είναι καμιά 15 χρόνια τώρα που έχω ξεχάσει την περίπτωση της εργασίας στην Ελλάδα και έγινα απλά τουρίστας. Λυπάμαι και τα χρόνια σύντομα τελειώνουν......

Αυτή η ιστοσελίδα ξεκίνησε εδώ και 3 χρόνια περίπου, με την ελπίδα ότι θα μπορέσει να βάλει ένα πολύ μικρό πετραδάκι στο νέο οικοδόμημα της Ελλάδας. Αν έλεγα, ο κάθε Ελληνας από τα κοντά 17 εκατομμύρια ανά την υφήλιο, βάλει από ένα μικρό πετραδάκι θα φτιάξουμε μια ονειρεμένη Πατρίδα, αν όχι για εμάς, αλλά για τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας, καθώς και για τα παιδιά και εγγόνια όλου του κόσμου.

Κάθε μέρα που περνά βλέπω αυτό το όνειρο να μετατρέπετε σε εφιάλτη και συχνά αναρωτιέμαι τι άραγε κάνω;;; Υπάρχει άραγε κανένας που αγωνιά το ίδιο, που ελπίζει περισσότερο, που βλέπει κάποιο φως στο τέλος του τούνελ ;;;;;;;